Η ιστορία της Δροσοπηγής (πρώην Μπελκαμένη) είναι μια διαδρομή από τη δημιουργία στην καταστροφή και από εκεί στην αναγέννηση. Οι κάτοικοί της, εργατικοί και φιλήσυχοι, είχαν καταφέρει να χτίσουν μια ακμάζουσα κοινότητα, αγοράζοντας μάλιστα την περιοχή από τον Φατίλ Μπέη.

Η μοίρα του χωριού σφραγίστηκε την άνοιξη του 1944. Η στρατηγική θέση της Δροσοπηγής την κατέστησε κέντρο αντιστασιακής δραστηριότητας, φιλοξενώντας τη συνέλευση του ΕΑΜ στις αρχές Απριλίου. Παρά τον κίνδυνο, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις απείχαν μόλις τρία χιλιόμετρα, οι κάτοικοι παρέμειναν πιστοί στον αγώνα.

Η απάντηση των κατακτητών ήταν αμείλικτη. Μετά από ενέδρα ανταρτών σε γερμανική περίπολο, η 4η Απριλίου 1944 καταγράφηκε ως η «μαύρη σελίδα» της ιστορίας τους. Οι Γερμανοί, ως αντίποινα, πυρπόλησαν το χωριό ξεκινώντας από την εκκλησία, αφήνοντας πίσω τους μόνο ερείπια και στάχτες.

Οι φετινές εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την τέλεση Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας. Στη συνέχεια, στο Μνημείο της κεντρικής πλατείας, τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση χοροστατούντος του Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου.

Η τελετή ολοκληρώθηκε με την κατάθεση στεφάνων από εκπροσώπους των τοπικών αρχών και φορέων, ενώ η Φιλαρμονική του Δήμου Φλώρινας παιάνισε τον Εθνικό Ύμνο, σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους.

Παρά τον ξεριζωμό και τη φιλοξενία των οικογενειών στα γύρω χωριά (Σκοπιά, Υδρούσα), η ψυχή των Δροσοπηγιωτών δεν λύγισε. Το 1952 τέθηκαν τα θεμέλια της νέας Δροσοπηγής σε νέα τοποθεσία. Σήμερα, το χωριό αποτελεί ένα πραγματικό κόσμημα για τον νομό Φλώρινας, αποτελώντας τη ζωντανή συνέχεια της παλαιάς κοινότητας και έναν διαρκή φάρο μνήμης για τις μελλοντικές γενιές.