Μια υπόθεση που ξεκίνησε ως πράξη πολιτικής αντίστασης και αναζήτησης ελευθερίας εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό διπλωματικό θρίλερ με φόντο την Αυστραλία και την Τεχεράνη. Η είδηση ότι επτά μέλη της εθνικής ομάδας γυναικών του Ιράν ζήτησαν άσυλο μετά το Ασιατικό Κύπελλο προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον, όμως η πρόσφατη μεταστροφή μίας εξ αυτών ανατρέπει τα δεδομένα και εκθέτει τις υπόλοιπες σε θανάσιμο κίνδυνο.

Όλα ξεκίνησαν όταν η εθνική ομάδα του Ιράν ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στο Σίδνεϊ. Ενώ η αποστολή ετοιμαζόταν για την επιστροφή, επτά παίκτριες, φοβούμενες για την ασφάλειά τους λόγω των επικριτικών σχολίων των ιρανικών ΜΜΕ —που τις χαρακτήρισαν «προδότριες πολέμου» για τη στάση τους στο γήπεδο— αποφάσισαν να μην επιβιβαστούν στο αεροπλάνο.

Η αυστραλιανή κυβέρνηση, διά στόματος του υπουργού Εσωτερικών Τόνι Μπερκ, ανταποκρίθηκε άμεσα προσφέροντας τη δυνατότητα ασύλου, μια κίνηση που υποστηρίχθηκε δημόσια και από τον Ντόναλντ Τραμπ, προσδίδοντας στην υπόθεση διεθνείς πολιτικές διαστάσεις.

Η μεγάλη ανατροπή σημειώθηκε τις τελευταίες ώρες. Μία από τις επτά αθλήτριες, μετά από επικοινωνία με συμπαίκτριές της που είχαν ήδη επιστρέψει ή βρισκόταν καθ’ οδόν (στη Μαλαισία), άλλαξε γνώμη. Σύμφωνα με τον Τόνι Μπερκ, η αθλήτρια επικοινώνησε κρυφά με την ιρανική πρεσβεία και αποκάλυψε την ακριβή τοποθεσία του ξενοδοχείου όπου κρυβόταν η ομάδα.

Η κίνηση αυτή προκάλεσε συναγερμό στις αυστραλιανές αρχές ασφαλείας. «Μόλις αντιληφθήκαμε ότι η πρεσβεία γνώριζε πού βρίσκονται, έδωσα εντολή για άμεση μετακίνηση των υπολοίπων έξι σε άγνωστη τοποθεσία», δήλωσε ο Μπερκ, τονίζοντας ότι η παίκτρια που υπαναχώρησε παραλήφθηκε ήδη από Ιρανούς αξιωματούχους.

Το Ιράν, από την πλευρά του, ακολουθεί μια διπλή επικοινωνιακή στρατηγική. Ενώ τα εσωτερικά μέσα ενημέρωσης εξαπολύουν επιθέσεις κατά των αθλητριών, το υπουργείο Εξωτερικών εμφανίζεται καθησυχαστικό, υποσχόμενο «ανοιχτές αγκάλες» και κατηγορώντας την Αυστραλία για «ομηρία». Ωστόσο, η άρνηση της Αυστραλίας να εγγυηθεί την ασφάλεια των οικογενειών των παικτριών που παραμένουν στο Ιράν αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της επιχείρησης, καθώς η Τεχεράνη συνηθίζει να χρησιμοποιεί συγγενικά πρόσωπα ως μοχλό πίεσης.

Η τύχη των έξι αθλητριών που παραμένουν στην Αυστραλία κρέμεται από μια κλωστή. Με την τοποθεσία τους να έχει διαρρεύσει μία φορά και την πίεση από τις οικογένειές τους να αυξάνεται, η απόφασή τους να ζητήσουν άσυλο μετατρέπεται σε έναν αγώνα επιβίωσης.

Την ίδια στιγμή, η παίκτρια που επιστρέφει στην Τεχεράνη αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό: Είναι μια γυναίκα που λύγισε υπό το βάρος του φόβου για τους δικούς της ανθρώπους ή ένα όργανο πίεσης του καθεστώτος που λειτούργησε εκ των έσω;